ครั้งเเรกเหมือนดั่งตกเครื่องบิน หูเริ่มไม่ได้ยินจมูกเริ่มไม่ได้กลิ่น ยืนเเข็งเป็นหิน ผมเริ่มหลอนผมเริ่มวิ่งหนีมอเตอร์ไซต์วิน
ผมหิวข้าวผมแทบก้มลงไปกินดิน ผมงมงายผมรวยริน(ง่ะ) ผมหลุดไปยังยูนาน หลุดไปยันเหลียงซาน หลุดไปยันซานฟราน
เริ่มไม่ไหวเริ่มคลาน ช่วยผมด้วย พรรคพวก ผมไม่ไหวเเล้วอ่ะ ผมจะอ้วกกกกก อ้วกมามีพริกหยวก อ้วกมามีเเต่ไข่ลวก เมาม๊วก เมาม๊วก
ยืนคุยกับมดปลวก ใส่หมวกหน้าไม่รู้เรื่อง รู้สึกว่าตัวเองติเฟื่อง ดูหลวมๆเหมือนกับรถไม่มีเครื่อง ใครพบเห็นเขาก็บอกว่าผมเชื่องง่ะ
เห้ย ใครพูดไร เห้ยใครเปิดไฟ ใครปิดไฟ ใครพิมไร เราพิมอะไร ตาเราเริ่มลาย ตาเราเริ่มลาย!@#$%^^^ hltgphl ช่วยด้วย เห้อ ช่วยกเพา นะ- ส$% ๓06$#/1-๒๑ ฌศโ
จิตเรานั้นลอยไปที่ห้องห้องหนึ่ง ห้องห้องนั้นเป็นทรงกลม พอเข้าไปจะรู้สึกเคว้งงงงงงงงงงง เคว้งงงงงงงงงงงงงงง แค่คุณเอานิ้วใดนิ้วหนึ่ง เอามาแตะกันเบาๆ คุณก็จะเจอะแล้ววววววววว คุณก็จะเจอะเเล้ว นี่คือการกำหนดจุด memory เข้าไปในมิติของการสัมพัส ทุกคนรู้สึก เหมือนกัน ทุกคนเข้าใจ เหมือนกัน บันทึกความคิดที่เข้าจายยยยย บันทึกความคิดที่หลุดพ้น บันทึกความคิดที่เข้าจายยยยย บันทึกความคิดที่หลุดพ้น