Co za ironia, to znowu był koncert mieliśmy wspólnych znajomych, siedziała sama na sofie i zerkała jak roluje spliffa ślinie
bletkę z rośliną podbiłem z lekko spiętą miną, pomyliłem z inną UPS, sory jestem Marcin i nie mów mi Kali. Może gdzieś Cię
zaproszę, może chcesz ze mną zapalić. Ty lubisz alko, ja ziółko na śniadanko i tak się zaczęło byliśmy niezgodną parką. Szalona
niczym kary rumak pędziła w galopie, nie umiała długo ustać, ale tęskniła okropnie. Ona ciągle w mojej głowie, tak jak słowa tej
piosenki. Tyle samo ile szczęścia daliśmy sobie też męki. Był ktoś jeszcze przed kim ukrywałem Marię, chodź pięć wiosen się
starałem, to wypadłem chyba marnie. Miliony prób, miliony szans by żyć normalnie, bo Ty jesteś jak iskra, ja to środki łatwopalne
- zniszczenie finalne zburzyliśmy wszystkie mosty, skoro sobie szczęścia nie damy odfruń lekko jak motyl. Nigdy nie myślałem, że
bez Ciebie dam radę. Ale na szczęście mam ją, po dziś dzień ją palę.